Przemysł 4.0 zapoczątkuje bezprecedensową erę inteligentnej produkcji, ale nie spowoduje zmiany całego systemu przemysłowego z dnia na dzień. Inteligentna produkcja to w rzeczywistości „miękkie przejście” lub ciągły proces innowacji i ewolucji w kierunku „miękkiej produkcji”.
Miękkość, zwana także „elastycznością”, jest przeciwieństwem „sztywności”. Obecnie w Chinach panuje błędne przekonanie na temat „Przemysłu 4.0” lub „Made in China 2025”, zgodnie z którym w tym przypadku musi to być wysoce zautomatyzowana linia montażowa, którą można zobaczyć. Uważa się, że inteligentna produkcja odnosi się do zastosowania na dużą skalę zaawansowanego sprzętu, takiego jak roboty przemysłowe, obrabiarki CNC i inteligentne czujniki.
Nie zdawali sobie sprawy, że im częściej się to działo, tym bardziej wpadali w kolejny większy dylemat: sztywny dylemat automatyzacji, a tendencja do jego pogłębiania się była coraz większa.
Dylemat sztywnej automatyzacji nie tylko nie pozwala na osiągnięcie „Przemysłu 4.0”, ale jest dokładnie odwrotnie. Im więcej inwestycji w urządzenia automatyki, tym większa sztywność i tym trudniej jest dostosować się do zmian rynkowych, co znajduje odzwierciedlenie głównie w trzech aspektach technologii, zarządzania i łańcucha dostaw:
Sztywność techniczna: W rzeczywistości koncepcja ery przemysłowej 2.0, czyli inwestycje na dużą skalę w transformację fabrycznych linii montażowych, w epoce 3.0 integracja automatyzacji i technologii informatycznych na linię produkcyjną znacznie zmniejszy możliwe problemy z jakością i umożliwi precyzyjną kontrolę kosztów. (Tę część większość firm produkcyjnych w moim kraju musi obecnie nadrobić, ale nie ma potrzeby podążania starą ścieżką Europy i Stanów Zjednoczonych). Ponieważ kiedy era 3.0 rozwiąże dwa główne problemy kosztów i jakości, pojawia się inny, ważniejszy problem: to znaczy brak miękkości w produkcji. Zautomatyzowana linia produkuje wyłącznie produkty standardowe. Kiedy linia produkcyjna jest w pełni zautomatyzowana, traci się elastyczność. Gdy zmienia się zapotrzebowanie rynku i rodzaje produktów, koszt wymiany sprzętu (w tym powiązanego oprzyrządowania, osprzętu, narzędzi pomiarowych, plików procesowych itp.) jest bardzo wysoki. W dzisiejszych czasach, gdy personalizacja przyspiesza i staje się trendem, „sztywną automatyzację” coraz trudniej jest dostosować do stale skracającego się cyklu życia produktu.
Sztywność zarządzania: dlaczego niektóre chińskie fabryki nadal pozostają w tyle pod względem wydajności produkcji i zdolności dostosowania się do rynku, skoro ich poziom automatyzacji nie jest gorszy od poziomu ich europejskich i amerykańskich odpowiedników? To raczej problem zarządzania. Profesjonalny podział pracy w chińskich fabrykach jest bardzo szczegółowy, aż do samego procesu, a czynnikiem decydującym stała się biegłość, a nie poziom zawodowy. Duża liczba chińskich przedsiębiorstw przemysłowych usprawniła i ograniczyła organizację personelu, podczas gdy poziom automatyzacji stale się poprawia. Wiele chińskich fabryk ma zbyt wiele poziomów zarządzania, a poziom zarządzania zależy od liczby pracowników. Chińskie fabryki zatrudniają dużą liczbę personelu, a działy funkcjonalne mają szczegółowy podział pracy, a każdy dział ma kierownika. Im drobniejszy podział pracy, tym więcej personelu kierowniczego potrzeba do koordynacji. Fabryki europejskie i amerykańskie zarządzane są w zasadzie przez jedną warstwę lub menadżerem jest jedna osoba. W krajach europejskich i amerykańskich fabryki kilkuosobowe są bardzo powszechne. Fabryki europejskie i amerykańskie zwracają uwagę na „zarządzanie procesami”, a zaletą stabilnych procesów jest wydajność i porządek; podczas gdy chińskie fabryki zajmują się głównie „zarządzaniem procesami”, a wiele osób jest zajętych. To zawsze linia produkcyjna dostosowuje się do produktu i rynku, a nie produkt i rynek dopasowują się do linii produkcyjnej. Gdy zmieni się popyt na rynku i znacznie zmieni się projekt produktu, chińskie fabryki będą musiały zmobilizować dużą liczbę ludzi, aby dostosować dużą liczbę procesów, podczas gdy fabryki europejskie i amerykańskie będą musiały koordynować jedynie niewielką liczbę ludzi, aby dostosować odpowiednie procesy . Często sztywność techniczna nie jest najtrudniejsza do pokonania, ale sztywność zarządzania jest najtrudniejsza do rozwiązania, ponieważ narusza interesy insiderów.
Sztywność łańcucha dostaw: Nawet montaż najbardziej prostych technicznie produktów będzie wymagał bardzo złożonego zarządzania łańcuchem dostaw. Powinieneś wiedzieć, że telefon komórkowy składa się z około 100 części, podczas gdy samochód ma ponad 7,000 części, nie licząc śrub i nakrętek. Trudność zarządzania łańcuchem dostaw stanowi ogromne wyzwanie dla producentów. Większym wyzwaniem jest utrzymanie szybkości łańcucha dostaw w miarę zmian sytuacji rynkowej. W zarządzaniu łańcuchem dostaw istnieje słynna „gra w piwo”, która mówi, że niewielkie zmiany w popycie na terminale rynkowe zostaną wzmocnione przez łańcuchy i ostatecznie znajdą odzwierciedlenie w łańcuchu dostaw i zapasach producentów niczym domino. Sprzedawcy detaliczni, hurtownicy i producenci mają dobre intencje i chcą sprostać zapotrzebowaniu rynku, zapewnić płynny przepływ produktów w systemie i uniknąć strat. Jednakże ze względu na warstwy barier między producentami a konsumentami przekazywanie informacji rynkowych do łącza produkcyjnego jest powolne i rozproszone, a producenci często dopiero po kilku miesiącach dostrzegają zmiany w popycie konsumentów na podstawie zamówień.
Wcześniej, aby nie stracić możliwości sprzedaży produktów, producenci musieli zaopatrzyć się w główne surowce i części. Szybki wzrost kosztów produktów nieuchronnie doprowadził do gwałtownego wzrostu cen produktów. W rezultacie sprzedaż gwałtownie spadła, a ceny produktów zaczęły gwałtownie spadać niczym kolejka górska. Jednakże cyklu produkcyjnego często nie można było dostosować z dnia na dzień, co nieuchronnie prowadziło do powstania zaległości w zakresie gotowych produktów, surowców i części, a wszystkie te zapasy były bardzo kosztowne. W wyniku gwałtownego spadku cen rynkowych zyski gwałtownie spadły. Co gorsza, zapasy zajęły gotówkę, spowolniły obroty i nastąpił kryzys płynności finansowej firmy.
Sztywność łańcucha dostaw była bardzo poważna w erze Przemysłu 2.0. Metoda produkcji na linii montażowej na dużą skalę, na dużą skalę i przy ustalonym procesie zawsze była obarczona poważnym ryzykiem - popyt rynkowy wahał się coraz bardziej w całym łańcuchu dostaw, prędkość sprzedaży i prędkość produkcji były poważnie oderwane od normy, a zaległości w zapasach i płynność wyczerpanie zapasów stało się koszmarem producentów. Dlatego wszyscy przedsiębiorcy przemysłowi starają się rozwijać produkcję miękką (lub produkcję elastyczną, zwinną produkcję), aby osiągnąć synchronizację między szybkością produkcji a szybkością sprzedaży.
Produkcja miękka stała się koniecznością dla przemysłu produkcyjnego, aby osiągnąć modernizację i transformację oraz reformę strony podaży w teraźniejszości i przyszłości.